رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله فرمود تا ندا كردند كه « لا يدخل الجنّة الّا نفس مسلمة » او كما قال و در كتاب اللّه آمده كه إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ « 1 » بشارت به حالت مذكوره است « فطوبى لمن رزقها ثمّ طوبى له » . از جملهء آنچه آدمى را به او ترقى بايد كرد آن است كه بيرون از كار و بار اين جهان كار و بارى است و بيرون از اين حسنات و لذّات ، حسنات و لذّاتى ، بلكه حسنات و لذّات آن است ، آنچه مردمان آن را حسنات و لذّات مىشمارند ، از نايافت و نامرادى است ، اگر حسنات حقيقى بديدندى شرم داشتندى كه اين‌ها را حسنات گويند ! و مثل ايشان در اجتماع بر اين حسنات مثل مورچگان است كه بر خرده‌ريزه سفره‌اى كه افشانند اجتماع كنند يا مگسان كه بر قطره عسل كه از لب خورنده‌اى بر زمين افتد جمع شوند . همچنين اسرار عارفان در خوان كرم رب العالمين چون تناول حسنات و نعم كنند به مقتضى « و للارض من كاس الكرام نصيب » خرده‌ريزه‌اى از آن بر اين جهان ريزد و انار و انگور و خرما و سيب و به و الوان حسنات ارض از آن موجود شود ، چون حسنات ارض به جملگى از خرده‌ريزهء سفرهء ايشان باشد ، ايشان را كجا اخلاد به آن و افتنان به آن صورت بندد ، [ مگر ] نه سيّد عارفين صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « انّى ابيت عند ربّى يطعمنى و يسقينى » ؟ آنچه سرّ عارفان است جهر او بود و لاغرو كه هرچه ديگران به همت به آن رسند آن حضرت به قدم به آن رسد و « لولاك لما خلقت الافلاك » منقبت او سزد ، عطيّهء « انّى ابيت » رسول اللّه را در رمضان بود ، پيروان او را اين قوت القلوب در رمضان چشم بايد داشت كه به اسرار ايشان از آن نصيبى رسد ، وليّم براى مثل اين كوشد فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ « 2 » .

--> ( 1 ) . سوره شعراء ، آيه‌هاى 88 و 89 « مگر كسى كه دلى پاك به سوى خدا بياورد » . ( 2 ) . سوره مطفّفين ، آيه 26 « مشتاقان بايد بر يكديگر پيشى گيرند » .